Insolventie betekent dat een bedrijf zijn schulden niet meer kan betalen. Het is een verzamelwoord voor situaties als faillissement, surseance van betaling en andere procedures waarin schuldeisers en rechter betrokken zijn. Je gebruikt het woord als het geld structureel tekortschiet om aan alle verplichtingen te voldoen.
Waarom is dit belangrijk voor jou?
Hoe eerder je ziet dat je richting insolventie gaat, hoe meer opties je hebt. Vroeg ingrijpen kan een faillissement voorkomen. Wie te lang wacht, heeft alleen nog de keuze uit procedures waarin je weinig controle hebt. Het raakt ook je schuldeisers, medewerkers en soms je eigen vermogen als bestuurder.
Een voorbeeld
Er zijn twee manieren om naar insolventie te kijken. Bij liquiditeitsinsolventie kun je je rekeningen niet meer betalen, ook al heb je misschien bezittingen. Bij balansinsolventie zijn je schulden groter dan je bezittingen. Vaak gaan ze samen, maar niet altijd.
De belangrijkste procedures:
| Procedure | Kern |
|---|---|
| Faillissement | De rechtbank wijst een curator aan. Het vermogen wordt verdeeld onder de schuldeisers. |
| Surseance van betaling | Tijdelijke opschorting van betalingen aan gewone schuldeisers. Pand- en hypotheekhouders en de fiscus kunnen vaak doorgaan. |
| Akkoord (WHOA) | Een akkoord met schuldeisers, in de aanloop naar insolventie, dat de rechtbank kan goedkeuren. |
Dit wordt vaak verkeerd begrepen
Insolventie is niet hetzelfde als faillissement. Een bedrijf kan insolvent zijn zonder dat de rechtbank het failliet heeft verklaard. Surseance is bovendien geen veilige haven: het wordt in de praktijk vaak omgezet in een faillissement als er geen overeenstemming komt. Voor privépersonen bestaat een andere regeling, de schuldsanering.
Juridische nuance: De procedures staan in de Faillissementswet. Welke route passend is, hangt af van je situatie, je schuldeisers en de vooruitzichten van je bedrijf. Laat dit altijd door een insolventiejurist beoordelen.
